BİR DE ORTA ÇAĞA BARBAR DERDİK

 

Ada deriz ama aslında etrafı ova, dağ yerine denizle çevrili bir köydür ada.

Bizim buradaki prens adalar şehirlerin kraliçesi İstanbul’un eteklerinde yer aldığı için pek değerli olduğu için onlara Prens adaları denir. Kraliçenin adalarına başka bir isim yakışmazdı zaten.

Krallar, rahipler, ettelektüellerın burada yaşaması buraların fıtratındadır. Aslında ben tüm Anadolu’nun bir yansımasıdır. Çünkü buralarda her türlü insan yaşar. Her renkten. Bu yeni bir durum değil aslında.

Birkaç haftadır, din adına olan savaşlar üstüme düşünüyorum. Kendilerinin Hristiyan olduğunu iddia eden birkaç deli, Yahudileri toplama kamplarına yollamış, onları sabun bile yapmıştı. (Burada çirkin bir üsluba başvurarak ‘sabun yapmak’ sözünü kullandığım için herkesten özür dilerim. Ama vahşetin derinliğini konuşmazsak olayların şiddetini de anlayamayız.) Şimdilerde ise bir zamanlar dünya tarihinin en büyük soykırımına uğrayan halktan birileri, bir bölgedeki Müslümanları öldürüyor. Soykırım uygulamalarını bütün bir halka yıkmak haksızlık olur. Çünkü bu tip insanlık dışı toplu cinayetler için kararları sadece baştaki birkaç kişi almaktadır.

Düşünüyorum da savaşların büyük bir çoğunluğu dini bahane ederek çıkmıştır. Savaşın her türlüsüne karşı olsam bile, er meydanında olan cengi bir şekilde kabul edebilirim. Masum çocukların öldürüldüğü hiçbir ‘amaç’ benim gözümde makbul ve kabul değildir diye de altını çizmek isterim.
Nitekim şimdi Filistin’deki çocuklar açlıktan kırılırken, üstlerine bombalar yağarken, ikinci dünya savaşı sırasında Nazilerin katlettiği Musevi çocukların da kemiklerini sızlıyordur diye düşünmeden yapamıyorum.
Bir de orta çağa vahşi ya da barbar derdik. Oysa o zamanlarda her şey daha mertti.
Faşizm yüzünden, vahşetin kol gezdiği zamanlarda hep çocukluğuma sığınmaya çalışırım. Büyüdüğüm coğrafyada çünkü tüm dinlerin mensupları, barış, iyi niyet ve birbirinin imanına saygı duyarak yaşardı.
Yine bunları düşünerek uykuya daldığım bir gecenin sabahında çoktan beri unuttuğum Mevlana’nın bir sözü karşıma çıktı.
“Gel, ne olursan ol yine gel,

İster kâfir, 

ister mecusi, 

ister puta tapan ol yine gel, 

 

Bizim dergâhımız, ümitsizlik dergâhı değildir, 

Yüz kere tövbeni bozmuş olsan da yine gel."

 

O an, sadece Prens Adaları’nın ya da Cihangir’in değil, tüm Anadolu’nun kadim kültürüyle bir daha yüzleştim. Kürt, Alevi, Suni ve Ermeni ile Rum köylerinin eskiden yan yana oluşunu hatırladım. Birbirinden alışveriş yaptığını… Her gün ilişkilenmese de bir şekilde ticarette bulunduğunu...
Son zamanlarda yanan bu ormanlar geldi aklıma sonra. Kor bir Kürt ile Türk köyünün arasında düşse din, dil, ırk ayırımı yapar mıydı? Bunlardan herhangi biri Allah benimdir bizi yakmaz, der miydi? 

Tanrı bizi kutsadı, alevler bizim köye uğramaz diye, bir gerçek olamayacağına göre, yangını söndürmek için iki tarafın da birleşmesi gerekirdi.
İnsanların yarattığı sınırlarla değil, evrenin sınırsızlığına karşı el ele vererek afetlerin ve düşmanlar üstesinden gelinebilirdi. İki seçenek vardı ya ayrışa ayrışa yanmak ya da kötülüğe karşı birleşerek tehlikeyi bertaraf etmek.

Mevlana’nın da önüme düşen bu sözünün Anadolu’dan dünyaya yayılmış olması pek doğaldı. Anadolu’yu da hem Orta doğudan hem de batıdan ayıran özelliğiyse bir müzik orkestrası gibi her tür çalgının mevcut olmasıydı. Ne bir piyanoydu tek başına ne de tek bir zurna. Dünyanın en güzel senfonilerini veren farklı seslerin ahengiyle akan koskocaman bir orkestraydı Anadolu.